Istnieje kilka firm produkujących bule (najpopularniejsze to: bocciasport.com  Obut, JB, MS Pétanque, Intégrale, La Boule Bleue, La Boule Noire ), oferujących pełną gamę amatorskich bądź profesjonalnych autoryzowanych zestawów. Te ostatnie sprzedawane są po trzy identyczne sztuki i ich cena waha się od ok. 180 do 800, a nawet 1000 złotych za komplet. Oprócz tego można też kupić amatorskie zestawy produkowane w Chinach, ich cena to ok. 40 zł za zestaw 6 kul.

Wszystkie kule profesjonalne są cechowane. To znaczy, że posiadają one wygrawerowaną nazwę producenta lub modelu, masę (w gramach), oraz cechę, identyfikującą bule. Najczęściej spotyka się kule z cechami w postaci „litera, liczba dwucyfrowa” (np. D83, X69)[3]. Producenci bul oferują także grawerowanie dowolnego napisu, bądź wzoru na kulach. Zwykle usługa taka wiąże się z dodatkowymi kosztami, choć w niektórych przypadkach jest ona wliczona w cenę zestawu[4].

Rozmiar buli dobiera się do wielkości dłoni rzucającego. Inne parametry (wagę, twardość stali, wykończenie powierzchni kuli) – do terenu oraz stylu gry i przyzwyczajenia rzucającego. Właściwości i przydatność zmiennych parametrów bul są tematem nieustających debat i dyskusji wśród graczy.

Puenterzy z reguły wybierają kule twarde, ciężkie i małe, posiadające nacięcia, zaś wybijacze – bule miękkie, lekkie i duże, bez nacięć. Niemniej występują odstępstwa od tych zasad.
Historia

Pétanque, grywana mniej więcej od roku 1907, wywodzi się z innej, podobnej gry, o nazwie jeu provençal („gra prowansalska”), a jej nazwa – ze słów prowansalskich ped tanco (fr. pieds tanqués: „stopy razem”), ponieważ podczas rzutu obie stopy gracza muszą znajdować się wewnątrz wcześniej nakreślonego na placu niewielkiego koła. Petanka podobnie jak bowls i boccie (boccia) wywodzi się z uprawianej przez rzymskich legionistów gry w kule, którzy rozpowszechnili ją w całym basenie Morza Śródziemnego. Pierwsze bule były robione z drewna i obijane zewsząd gwoździami. W 1930 roku przyjęto definitywnie użycie buli ze stali. W 1958 roku, w Marsylii powstała Międzynarodowa Federacja Pétanque i Gry Prowansalskiej.

Pierwsze rozgrywki międzynarodowe w tę grę odbyły się w 1959, a w mistrzostwach świata w 2004 w Grenoble uczestniczyły już 53 kraje, zaś międzynarodowa federacja pétanque zrzeszała 600 tysięcy graczy w 59 krajach. Polski związek – Polska Federacja Pétanque powstała w 2002. Jej siedziba znajduje się we Wrocławiu. Odmianą gry w kule jest dyscyplina paraolimpijska o nazwie boccia.

2 czerwca 2007 na całym świecie trwały obchody stulecia pétanque. W Polsce rozegrano wtedy turniej tripletów w Żywcu[5].

Od 1985 roku petanque jest dyscypliną sportu rozgrywaną w ramach World Games – światowych igrzysk dyscyplin nieolimpijskich[6].
Tradycja i zwyczaje

W Prowansji gra w kule często łączy się z konsumpcją lokalnej anyżówki.

Tradycyjnie petanka jest postrzegana jako dyscyplina męska, choć kobiety również aktywnie uprawiają ten sport. Ten wizerunek gry ulega zmianie. Z danych szacunkowych przedstawionych przez Zarząd Polskiej Federacji Petanque na kongresie delegatów w marcu 2011 wynika, że spośród wszystkich grających w petankę w Polsce około 5-10% stanowią kobiety, podobny odsetek graczy stanowi młodzież. Jednak spośród osób zrzeszonych w klubach i posiadających aktywne licencje zawodnicze w sezonie 2011, według stanu na dzień 31. sierpnia 2011, kobiety stanowiły 20%, a juniorzy 15%
Pétanque w Polsce

W Polsce petanka zaczęła pojawiać się w latach 70. XX wieku, kiedy do kraju wracali polscy repatrianci tacy jak na przykład Emil Szafrański czy Edmund Łukaszewski. Przywozili ze sobą bule i zamiłowanie do wówczas zupełnie nieznanego w Polsce sportu. Pierwszym stowarzyszeniem, zrzeszających bularzy było powstałe 25 sierpnia 1999 Towarzystwo Miłośników Pétanque w Myślenicach.

10 listopada 2002 przedstawicieli sześciu klubów i stowarzyszeń: KS „Petanka” Wrocław, ASV Wrocław, KSP Jedlina-Zdrój, stowarzyszenia z Wałbrzycha oraz Żywca opracowały statut organizacyjny i powołały Polską Federację Pétanque.

W 2003 roku Polska po raz pierwszy wzięła udział w mistrzostwach świata w pétanque oraz zorganizowała turniej mistrzostw Polski. W rozgrywkach na poziomie Mistrzostw Europy i Mistrzostw Świata Seniorów polscy zawodnicy nie odnotowali większych sukcesów, natomiast nasi juniorzy już dwukrotnie stawali na podium: w 2003 roku Jędrzej Śliż zdobył brązowy medal w konkurencji strzału precyzyjnego podczas Mistrzostw Europy w Brnie. Dziewięć lat później Paweł Pieprzyk zdobył złoty medal w tej samej konkurencji podczas Mistrzostw Europy Juniorów rozgrywanych w belgijskim Ghent

W roku 2015 w PFP zrzeszone były 32 kluby uprawnione do rozgrywek ligowych[8].

Liczba licencji zawodniczych wydanych przez Polską Federację Pétanque do roku 2015 to ponad 1200, a w roku 2014 aktualne licencje zawodnicze posiadało 573 zawodników. Liczba grających w Polsce w Petanque rekreacyjnie szacowana jest na kilka do kilkunastu tysięcy.